نگرش محفوظ

چون فكر بشر محدود است و خودش نميتواند در مورد زندگي به يك نتيجه قطعي 

برسد ، بدنبال حرفهايي از ديگران ميگردد تا شايد انسان ديگري حرف آخر را زده باشد ...

خواندن جملاتي از آدمهاي بزرگ كمترين فايده اش اينست كه متوجه ميشويم ، بايد

بيشتر درمورد زندگي فكر كنيم ...

يادداشتي در مورد كتاب دنياي پس از مرگ

نوشته " مور يس مترلينگ " و ترجمه خوب آقاي ذبيح الله منصوري....

      شايد بهترين كتابي كه در تمام عمرم خوانده ام ، همين كتاب باشد.

پس از خواندن چند صفحه خواستم چند خطي يادداشت بردارم كه ديدم بايد كل صفحات را بنويسم .!

موريس مترلينگ نظر خود را درباره دنيا و فلسفه دنياي پس از مرگ بصورت بسيار ساده و روان گفته است .

افكار مترلينگ در عين پيچيدگي و بلند مرتبه بودن ، به نظر بنده بسيار قابل فهم و درك است.

احتمالا يكي از دلايل روان بودن كتاب،ترجمه خوب آقاي منصوري بوده است .

فكر بشر محدود است ، ما به چيزهايي ميتوانيم فكر كنيم كه بتوان آنرا به شكل كلمات در آورد.

يعني هر انسان تنها به چيزهايي ميتواند فكر كند كه آن چيزها بصورت كلمه يا اسم در ذهنش جا گرفته باشد.

مثلا يك بچه چهار ساله به چه چيزهايي فكر ميكند ؟ به همان چيزهايي كه تا سن چهار سالگي شنيده يا ديده است .!

بقيه در ادامه مطلب  . . .

ذات وجوهره وجودي انسان...

"هيچ انساني در دنيا نميتواند ادعا كند كه ذات و جوهره وجود يك نفر ديگر

را كاملا شناخته و افكارش را روشن و واضح دريافته است ."

جمله بالا را از یک دوست صميمی

وقديمي ام شنيدم ، كه بصورت يك تجربه در زندگي كسب كرده است .

هنوز هم بر اين باورم ، اگر بتوان تجربه هاي كليدي اشخاص را جمع بندي

كرد و تمام آنها را كنار هم گذاشت و صحافي كرد ، يك كتاب بسيار ارزشمند

و عالي از آب در مي آيد.

به اين صورت انسان با خواندن آن مي تواند راه چند ساله را يك شبه برود .

معمولا آدمها بر اساس شرايط و محيط هايي كه از نظر اجتماعي ،

خانوادگي و نيز شغلي داشته اند ، تجربه هاي متفاوتي را در زندگي

خود به همراه دارند .

واضح است ، از كساني ميتوانيم درس بگيريم كه شرايط آنها مشابه ما بوده يا بخواهيم مثل آنها فكر كنيم .

بنظر من يك ارتباط دو طرفه بين عملكرد انسان از نظر اعمال و رفتار و نيز تفكر وي وجود دارد .

يعني اگر حركات و كارهاي يكنفر را تقليد كنيم ، كم كم فكر ما هم مثل او ميشود .

و يا اگر سعي كنيم مثل او فكر كنيم ، بتدريج رفتارمان به همان شخص شبيه ميشود .

شايد در محيط زندگي و كار ديده باشيم دو نفري كه از نظر ظاهري مشابهند ، اخلاق و رفتار شان هم مثل هم است .

نوع افكار يك فرد ميتواند ، شكل چهره و حتي حركات و رفتار او را مشخص نمايد و به مرور تغيير دهد .

محفوظي

سلام و درود بر دوستان خوب

   چند سال پیش مطلبی را با عنوان عدالت حیوانی ( برداشت آزاد از مثنوی معنوی ) نوشتم، ابتدا هدفم از نوشتن این بود که موضوع یادم بماند و ذهنیت خودم را در جایی ثبت کرده باشم، پس از آن چندین بار متن مذکور را خواندم، هر بار میخواندم به وجد می آمدم و به خودم بیشتر امیدوار میشدم.

   چند ماهی گذشت و من آن داستان را فراموش کردم، مدتی بعد پس از اینکه مشغله کاریم کم شده بود دوباره میخواستم همان یادداشت را بخوانم!  ولی پیدایش نکردم، کلافه بودم ! آب شده بود و به زمین رفته بود، همه پوشه های کامپیوتر را گشتم، دست نوشته هایم را زیر و رو کردم، پیدا نشد!

   حتما" شما هم به این کار میخندید!  درست است، مطلبی را که خودم نوشته بودم خوب به خاطر نداشتم، خیلی حیفم می آمد از اینکه چرا در جای مطمئن ثبتش نکردم.

  تصمیم گرفتم مطلب  را یک بار دیگر بنویسم!

   جالب بود وقتی شروع به نوشتن کردم دقیقا" همان مطالب با همان انشاء و ادبیات حتی بهتر از آن روی کاغذ آمد.  

  الآن دیگر نگران گم شدن مطالب و نوشته شده خودم نیستم، در هر موقعیت و شرایطی که باشم کافی است فکرم را روی موضوع متمرکز کنم و دوباره همه چیز ردیف است.

   چرا با گم شدن یک دست نوشته نگران و ناراحت بودم؟ مگر این فکر و نوشته از ذهن خودم نبود؟ مگر با گذشت زمان فکرم کاملتر نشده ؟

     شاید مشغله زندگی و نگرانی های روزمره باعث شده تمرکز حواس و ثبات فکری خود را از دست بدهیم، در کتابی که نویسنده اش یک پزشک متخصص بود خواندم، وقتی شخصی گرفتار تنش عصبی شود و فشار زیادی به مغز وارد کند، مغز برای رهایی از این فشار، فرمان هایی را به بافتهای اطراف ستون فقرات و گردن وکتف ها ارسال میکند و شخص دچار دردهای شدید میشود و در ادامه باید دنبال درمان درد باشد، در نتیجه مغز خود را از فشار عصبی نجات داده و خلاص میشود.

    به هر صورت در حال حاضر اعتقاد دارم هر فکری که در مغزم شکل بگیرد در عالم هستی جریان دارد و هرگز از بین نمیرود.

باسلام و درود خدمت دوستان گلم

    باز هم اول اردیبهشت و روز بزرگداشت سعدی شیرین سخن

   به جان زنده دلان سعدیا که ملک وجود     نیارزد آنکه دلی را زخود بیازاری